| |
Judo pochodzi z Japonii. Jego twórcą był Jigoro
KANO (1860-1938). Zebrał on i ulepszył chwyty
jiu-jitsu nadając im nową formę. Kano usunął z
jiu-jitsu elementy mogące zagrozić zdrowiu lub
życiu wprowadzając nowe, stworzone przez siebie.
Nazwę JUDO można tłumaczyć jako "drogę do
zwinności" lub "drogę ustępowania" (JU -
zwinnie, ustępować; DO - droga, zasada).
Tę tytułową zasadę judo -
zasadę "JU" (ustępowanie) wyjaśnia Kano na
przykładzie: "Przypuśćmy, że siłę człowieka
oceniamy w jednostkach od 1 do 10. Np. siła
mojego przeciwnika równa się 10 jednostkom, moja
siła - 7 jednostkom. Z tego wynika, że gdybym
nawet użył całej swojej siły przeciwko sile
przeciwnika, to mierząc siłę przeciwko sile
musiałbym przegrać. Jednak, gdy zamiast
przeciwdziałać mu swoją siłą, ustąpię mu na tyle
by nie stracić równowagi, wówczas przeciwnik nie
przygotowany na taki manewr, pochyli się w przód
i straci równowagę. W tym położeniu jest on
zdecydowanie słabszy (nie ze względu na swoją
siłę fizyczną, lecz niedogodną pozycję) i jego
siła przeciwko mojej wynosi dajmy na to 3
jednostki, zamiast normalnych 10. Ja natomiast
utrzymuję równowagę i posiadam siłę 7 jednostek.
W tym momencie mogę pokonać przeciwnika,
używając do tego połowy swojej siły, tj. 3,5
jednostki. Sytuacja ta pozwoli mi na zachowanie
drugiej połowy siły do innych celów". Oczywiście
walka nie polega jedynie na ustępowaniu; w celu
jej dogodnego przeprowadzenia stosuje się
różnego rodzaju dźwignie itp. sposoby
bezpośredniego, otwartego ataku.
Druga zasada judo to maksimum efektu
(skuteczności), polegająca na stosowaniu
racjonalnych, czyli odpowiednich rzutów i
chwytów.
Współczesne judo jest sportem ściśle
ograniczonym przepisami opartymi na starych
japońskich zasadach walki wręcz. Jest to rodzaj
walki zapaśniczej, wymagającej specjalnego
ubioru zwanego "judogi". Jakkolwiek judo wywodzi
się z wojskowej sztuki walki na śmierć i życie,
zastosowanie judo do obrony osobistej jest
obecnie celem drugoplanowym. Ogólny rozwój
fizyczny, a następnie uzyskanie skuteczności w
zawodach, oto główne cele współczesnego judo.
Celem przewodnim, uzyskanym przez systematyczne
ćwiczenia, wysuniętym przez twórcę judo - Jigoro
Kano, jest "doskonalenie samego siebie".
Judo przyczynia się do harmonijnego rozwoju,
przekonuje, że nie siła i ciężar ciała, a
szybkość i zręczność są czynnikami decydującymi
w działaniu. Jest dla młodzieży właściwym
systemem wychowania fizycznego, sportem, który
najlepiej przygotowuje do życia. Pozwala
młodzieży nie tylko odkryć i rozwijać własne
możliwości, ale także osiągnąć skuteczność w
działaniu. Judo rozwija szybkość, zwinność,
wytrzymałość i siłę, a także spostrzegawczość,
opanowanie, odwagę, odporność, koncentrację i
wytrwałość. Jego wpływ wychowawczy jest
niezaprzeczalny.
W judo istnieją tak zwane stopnie
zaawansowania technicznego "kyu" i "dan".
Są one odpowiednikiem klas sportowych w innych
dyscyplinach sportu. Przejście do każdego
następnego stopnia wymaga odpowiedniej ilości
wygranych walk i opanowania pewnej liczby
elementów technicznych. Z biegiem czasu
konsekwentnie zmieniała się technika judo w
kierunku maksymalnej skuteczności. Od początku
istnienia judo w nowoczesnej formie stało się
ono sportem walki, wymagającym wieloletniego
żmudnego treningu, w którym elementy techniki
wyćwiczone są na bazie wielkiej ilości
powtórzeń, wyrabiania siły i szybkości, a
wszystkie zewnętrzne czynniki podporządkowane są
skuteczności.
Trening judo jest bardzo ciężki i dla
uzyskania wysokiej klasy niezbędne jest
ćwiczenie 5 - 6 razy w tygodniu. Trening zaczyna
się 20-minutową rozgrzewką, która zawiera
ćwiczenia ogólnorozwojowe oraz specjalne
ćwiczenia techniczne, później następuje godzina
ciągłej walki treningowej (randori), a następnie
wiele ćwiczeń o różnego rodzaju natężenia (np.
tzw. uchikomi - tj. powtórzeń "wejść" bez
rzucenia przeciwnika na matę, wykonywanych w
szybkim tempie), uzupełniających ćwiczeń
siłowych itd. Ćwiczenia siłowe ze sztangą i na
przyrządach są już od lat uznanym i powszechnie
stosowanym uzupełnieniem treningu technicznego.
Nie można głosić fałszywych haseł, że siła jest
w judo nieistotna. Siła i wytrzymałość są równie
ważne jak umiejętności techniczne.
"W judo nie ma sekretów, postęp zależy od
zdolności i wytrwałości danej jednostki i od
nauczyciela. Czy słaby może pokonać olbrzyma,
względnie czy judoka może zwyciężyć zapaśnika
albo boksera, zależy całkowicie od
indywidualnych cech obu przeciwników Są dobrzy
bokserzy, judoka i zapaśnicy. Wszyscy mają
możliwość wygrania walki w oparciu o zręczność i
umiejętności techniczne. Ten z przeciwników,
który potrafi pierwszy zastosować skutecznie
swoją technikę, będzie niewątpliwie zwycięzcą" -
K. Kobayashi.
Udział w zawodach jest ostatecznym sprawdzianem
umiejętności, wartości fizycznych. i
psychicznych judoka. Zachowanie w tych warunkach
jest najlepszym sprawdzianem wartości
uprawiającego judo. Nauczanie judo przebiega w
stopniach zaawansowania technicznego "kyu" i "dan".
Każdy z ćwiczących, po opanowaniu pewnej ilości
elementów technicznych i złożeniu specjalnego
egzaminu, uzyskuje wyższy stopień i ma prawo
noszenia pasa odpowiedniego koloru. Najniższym
stopniem jest 6 kyu.
Technikę judo podzielić można na dwie
zasadnicze grupy: rzuty (nage-waza) i chwyty
(katame-waza).
I. NAGE-WAZA - technika rzutów, stosowana
wówczas, gdy przeciwnik traci równowagę, lub
jest z niej wytrącony. Rzut wykonywany jest
przeważnie przez zastawienie drogi (po której
dąży przeciwnik aby uzyskać równowagę) nogą,
biodrami, stopą itd. tak, aby przez dalsze
wychylenie rękami doprowadzić go do upadku na
plecy. W grupie tej występują również kontrataki
oraz połączenia dwu lub więcej pojedynczych
rzutów - tzw. kombinacje. Przejścia do drugiej
dużej grupy elementów techniki - sprowadzenia do
walki w parterze (hairi-kata) - to specyficzny,
odrębny dział techniki.
II. KATAME-WAZA - dosłownie: technika
obezwładnień - dzieli się na trzy podgrupy:
trzymania, dźwignie i duszenia. Trzymania -
polegają na utrzymaniu przeciwnika na plecach na
macie, tak aby można było całkowicie kontrolować
jego ruchy. Za utrzymanie przeciwnika w ten
sposób przez 30 sekund otrzymuje się punkt (ippon)
i wygrywa walkę. Dźwignie - w walce sportowej
dozwolone jest stosowanie dźwigni (tj.
wyłamywania i wykręcania) jedynie na staw
łokciowy. Doprowadzenie do sytuacji, która w
samoobronie pozwoliłaby na unieszkodliwienie
przeciwnika, daje wygraną w walce sportowej.
Duszenia - tj. nacisk krawędzią przedramienia
lub kołnierzem judogi na krtań lub tętnicę
szyjną.
W każdej z tych grup, podobnie jak przy rzutach,
występują również obrony i kontrataki oraz
kombinacje różnych elementów. Wszystkie te
elementy techniki zostały dla celów
szkoleniowych usystematyzowane przy
uwzględnieniu dwóch generalnych założeń: - ich
znaczenia praktycznego tj. skuteczności i
częstości występowania w zawodach, - możliwości
właściwego, technicznego opanowania przez
ćwiczących.
----------------------------------------------------------------------------------------
Źródło:
http://pzjudo.pl/
Przydatne linki:
http://www.judo.cvd.pl/
http://judoweb.republika.pl/historia.html
http://pzjudo.pl/index.php?lg=en&m=1
http://uks2judo.w.interia.pl/troche_o_judo.htm
http://judo-mietkow.republika.pl/ojudo.html
http://sportmar.republika.pl/judoo.htm
|
